What's on my mind
what's on my mind: emoties
09:46, 30/08/2010
.. 2 reacties
.. Link
Afgelopen weekend hebben we een familieweekend gehad. Wij zijn er gelukkig maar 1 dag geweest. Hoewel het super gezellig was, was het ook een groot moeras en hebben we regenlaarzen moeten kopen om niet tot onze enkels in de modder te zakken. Tja normaal is het mooi weer en kan camperen nog best om deze tijd van het jaar.
Maar goed waar ik dus naar toe wil is dat ik me de laatste tijd door ontzettend veel dingen laat aangrijpen. Ik word ontzettend snel emotioneel en dan biggelen de tranen over mijn wangen. Zo zaten we gisteren naar de laatste aflevering van private practice te kijken. De aflevering waarin Dell komt te overlijden. Op dat moment biggelden de tranen over mijn wangen. Waarom?? Geen idee. Het was zielig maar om er nou door te gaan huilen. Hetzelfde geld voor brothers & sisters. Ook daar kreeg iemand kanker en de tranen stroomden al weer. Maar ook van mooie dingen kan ik ineens volschieten. Een vrouw die de liefde van haar leven vindt, helemaal geweldig. Het rare is dat ik nooit zo geweest ben. Ik was degene die hard moest lachen toen leo overleed in Titanic. Net als dat ik moest lachen toen de die vader van Simba overleed in The Lion King. Het is dus iets van de laatste tijd.
Terugkijkend naar het familieweekend heb ik me prima vermaakt met de kleine neefjes en nichtjes van mijn wederhelft. Het heeft me toen doen beseffen dat ik toch eigenlijk best wel heel graag kinderen wil. Op een gegeven moment zat een neefje bij mij op schoot en die lag met z'n hoofd op mijn schouder tegen me aan. Ik was hem een beetje aan het heen en weer bewegen en was zachtjes mee aan het zingen met een liedje wat op stond. Dat voelde zo goed. En ik kon me ook zo goed voorstellen hoe hij zich voelde. Ik vond het vroeger ook heerlijk om tegen me vader aan te liggen met een arm om me heen. Het voelt op dat moment zo veilig en vertrouwd. Doordat gevoel komt bij mij het vaderinstinct wel om de hoek kijken. Maar ja na een uur was meneer moe en was ik niet meer goed genoeg, dus dat is weer de andere kant van de medaille.
Al met al rennen de emoties nu door me heen, moet ik het allemaal maar weer en plaatsje geven. Wie weet vertelt het universum me wel dat ik weer met kinderen moet gaan werken of dat we toch eens moeten gaan overwegen dat we in kinderen moeten gaan nemen. De toekomst zal het uitwijzen.
What's on my mind: Het Hojokamp
15:56, 23/08/2010
.. 1 reacties
.. Link
Na een paar jaar er tussen uit te zijn geweest begon het dit jaar weer te kriebelen. Ik wilde weer wat nuttigs doen. De vraag is alleen wat?? Nu is er op het werk een jongen die nog in de kast zit. Hij heeft een vriend maar dat loopt allemaal niet zo als het moet. We hebben een lang gesprek gehad en het voelde goed. Dit is wat ik weer wilde de doen. Ik wil me weer nuttig maken door me weer in te zetten voor het hojokamp.Mijn beste vriend ging dit jaar na een jaar afwezigheid ook weer mee en door zijn enthousiaste verhalen was het voor mij duidelijk: ik wilde het ook niet missen.
Nu zul je je misschien afvragen wat is in godsnaam een hojokamp?
Nou dit kamp is er speciaal voor homojongeren. Stichting Outway zorgt nu al 8 jaar dat er een week in de zomer een kamp wordt georganiseerd speciaal voor homojongeren tot 25 jaar. We bieden die jongeren een fantastische week waarbij alle dingen die op een gewoon kamp ook gedaan worden, ook gebeuren, maar als extra dat homoseksualiteit ook besproken wordt. Dat gaat van Coming Out, daten, veilig vrijen e.d..
Om maar meteen een misverstand uit de weg te helpen, het is absoluut geen Sekskamp. Seks is ten strengste verboden net als alcohol en drugs. De week is bedoeld om jongeren een week zichzelf te zijn (lees zich niet hoeven te schamen voor hun homoseksualiteit) en te praten over de problemen die ze in het dagelijkse leven misschien tegenkomen. Daarnaast is het een mooie manier om andere homo's te leren kennen en te kijken hoe die met bepaalde dingen omgaan in het dagelijkse leven (zoals vertel je het gelijk als je naar een nieuwe school gaat). Het kamp is niet alleen bedoeld voor jongeren die in de kast zitten, maar ook jongens die al out zijn en er geen problemen mee hebben gaan ook mee. Juist ook die mensen zijn belangrijk want je hoort uit eerste hand hoe zij met bepaalde zaken zijn omgegaan.
Naast al het serieuze praten blijft ontspanning en plezier natuurlijk ook een belangrijk onderdeel.
Is dit nodig? Wij vinden na 8 jaar wel. De week biedt echt een groepsgevoel aan omdat je over dingen praat die jongeren bezighouden. Je merkt aan het eind van de week heel erg dat vele moeite hebben met afscheid nemen. De jongen die de hele week geintje liep te maken, die zie je op het station weer veranderen in een wat stille jongen die niet helemaal raad met zichzelf weet. Het is toch altijd fijn om te weten dat er 80 andere mensen achter je staan en je zullen steunen.
Voor de begeleiders is het elk jaar weer spannend en vermoeiend. Na een week ben je kapot en wil je eigenlijk alleen maar slapen en in die roes blijven. Toch geeft het een ontzettend tevreden gevoel als je daarna hoort dat het goed gaat met verschillende deelnemers, ze uit de kast zijn en genieten van het leven. Voor mij weer alle reden om het op te pakken. Dan ben ik ook weer een gelukkig mens ;-)
{ Vorige Pagina } { Page 1 van 6 } { Volgende Pagina }
Profiel
Mijn Profiel
Contact
Abonnement
Archief
Vrienden
Mijn Foto Album
Links
Categorieën
Recente Artikelen
what's on my mind: emotiesWhat's on my mind: Het Hojokamp